Thursday, August 2, 2012

தேவ(ர)டியார்கள் ஒரு கலாச்சாரம்!!!

தேவரடியார்கள் இவ்வார்த்தையின் பொருள் என்ன என்பதனை பார்த்தால், தேவர்களுக்கு அதாவது கடவுளுடைய அடியார்கள், கடவுளுக்கு சேவை செய்ய தலைப்பட்டவர்கள். ஆண்கள் எப்படி துறவு மேற்கொள்ளுகிரார்களோ அதே போல் பண்டைய தமிழகத்தில் பெண்களுக்கும் சுதந்திரம் இருந்தது. அவர்களும் தங்களின் மனத்துக்கு விரும்பிய கடவுளுக்கே தங்களின் வாழ்வை அர்ப்பணித்து வாழ்ந்துவந்தார்கள். இவர்கள் தாங்களாகவே முன்வந்து, கோயிலில் சேவை செய்துவந்தார்கள். தேவரடியார்களுக்கு, வேண்டிய அளவுக்கு பொருளும் நிலமும், வீடும் மன்னர்களால் அளிக்கப்பட்டது. பண்டைய தமிழகத்தில் இவர்கள் மிக மிக உயர்ந்த இடத்தில வைத்து மரியாதை செலுத்தினார்கள் அக்கால மன்னர்கள். மன்னன், அந்தணனுக்கு அடுத்து இவர்கள் தான் மிகவும் மதிக்கபட்டார்கள். பல்லக்கில் ஏறி போகும் உரிமையும் இவர்களுக்கு இருந்தது. பலர் கோயில்கள் கட்டியும், கோயில்களுக்கு தானம் அளித்தும் சேவை செய்துள்ளார்கள்.


தேவரடியார்களில் பலர் திருமணமும் செய்துகொண்டார்கள். அப்படி பார்க்கும் பொழுது, திருநாவுக்கரசரின் மனைவி தேவரடியார் தான். பல மன்னர்களின் அரசிகளாகவும் தேவரடியார்கள்
இருந்துள்ளார்கள். இவர்களை மாணிக்கம் எனவும் அழைத்துள்ளார்கள். கோயில்களில் சுவாமிக்கு தீபாராதனை சேவை செய்யும் உரிமை இவர்களுக்கு இருந்தது. இவர்கள் தீபாராதனை காட்ட
மற்றவர்கள், இவர்களுக்கு பின் நின்று தொழவேண்டும் என்கின்ற பழக்கமும் இருந்துள்ளது. இதில் முக்கியமாக பார்க்கவேண்டியது என்னவென்றால் யாரும் பெண்களை தேவரடியாராக மாறசொல்லி வற்புறுத்தவில்லை. இது அவர்களாகவே சுயமாக எடுத்த முடிவாகத்தான் இருந்திருக்கின்றது.
இதெல்லாம் பத்தாம் நூற்றாண்டுக்கு முந்தய காலம். பிற்கால சோழர் ஆட்சி நடந்த 11 ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்துதான் ஆட்டமே ஆரம்பம். கி பி 11 ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து ஒரு புது பழக்கம் ஆரம்பமானது. அதாவது கோயில் என்று இருந்தா அதில் கண்டிப்பாக தேவரடியார்கள் இருக்க வேண்டும் என்கற பழக்கம் தான். எல்லோருமா ஆன்மீகத்தை தேடி போவார்கள்? லட்சத்தில் ஒன்று, கோடியில் ஒன்றுதான் அவ்வாறு அமையும். அதனால்தானே அவங்களுக்கு மாணிக்கம் என்னும் பெயர் வந்தது???
ஏதாவது செய்தாகணுமே??? என்று நம்ம பயலுகள் எல்லாம் ரூம் போட்டு உட்கார்ந்து யோசிச்சு பார்த்ததுல ஒரு ஐடியா கிடைச்சது. அதாவது கடவுளின் பெயரை சொல்லி, யார் ரொம்ப சமூகத்தில் ரொம்ப நலிவான நிலமையில் இருக்கிறார்களோ அந்த பொண்ணுகல் சாமிக்கு நேர்ந்து விடப்படவேண்டும். அப்படி செய்வதற்கு பெயர் தான் பொட்டு கட்டுதல். இப்படி பொட்டு கட்டி கோயிலுக்கு நேர்ந்து விட்டால் இவர்கள் கோயில் சொத்தாகிவிடுவார்கள். சாமிக்கு நெய்வேத்தியம் பண்ணினா சாமியா சாப்பிடுறாரு? நாமதானே சாப்பிடுறோம்? அதே மாதிரி, இவங்களும் பொது சொத்து என்பதனால், எல்லோருடைய பயன்பாட்டுக்கும் உடன் படவேண்டிய நிலைமைக்கு ஆளானார்கள். ரொம்ப கொடுமையான விஷயம் என்னன்னா, தேவரடியார்களுடன் உடல் ரீதியா தொடர்ப்பு வைப்பது ஒன்றும் தவறான விஷயம் இல்லைங்கிற அளவிற்கு அந்தகாலத்தில் ஆக்கிவிட்டார்கள்.???
கழுத தேஞ்சு கட்டெறும்பான போன கதையாக போய்விட்டது தேவரடியார்களின் நிலைமை. மாணிக்கம் மாதிரி இருந்தவங்கள, மனுஷியா கூட மதிக்காம சொந்த தேவைக்காக பயன்படுத்தப்பட்டனர். கோயிலுக்கு விளக்கு, மாடு போன்றவற்றை தானம் கொடுக்கும்போது பெருமையாக வெளியே சொல்லிக்கொள்வதைப்போல, விளக்கு கொடுத்தோம், மாடு கொடுத்தோம், தேவரடியாரை கொடுத்தோம் என்கின்ற அளவிற்கு சமூகத்தில் அவர்களின் நிலைமை மிக கீழே தள்ளப்பட்டது.
சரி எந்த வயசில் பெண்களை பொட்டு கட்டினாங்க? 8 லிருந்து 10 வயதிற்குள் வயதுக்கு வராத சின்னஞ்சிறு குழந்தைகள் முதற்கொண்டு, இளம் விதவைகள் வரை ரகவாரியா பொட்டு கட்டினார்கள். அதுமட்டும் இல்லை, அப்பவே உயர்ந்த ஜாதி, தாழ்ந்த ஜாதி, ஏழை பணக்காரன் போன்ற எல்லா கறுமமும் இருந்தது. இப்போ ஒரு பணக்காரர் சாமியிடம் வேண்டிக்கொள்கின்றார், எனக்கு இருக்கின்ற பிரச்சினை சரியானால், உனக்கு தேவரடியார்களை காணிக்கையாக கொடுக்கின்றேன் என்று கடவுளிடம் டீல் பேசுகின்றார். நல்லது நடந்தால், இவர் என்ன இவருடைய குடும்பதிலிருந்தா பொண்ணுங்களை பொட்டுகட்டுவாறு??? இல்லை எங்கையாவது அடிமாட்டு விலைக்கு சிக்கும் அப்ப வாங்கி கோவிலுக்கு பொட்டு கட்டிவிடுறதுதானே!!! நல்ல போடுறாங்கையா பிளானு!!!
நிச்சயமா கிடையாது. பணத்த வீசி எறிஞ்சா பொண்ணுங்க கிடைக்கபோறாங்க. ஆமாம் அந்தகாலத்தில்(ஏன் இந்த காலத்தில் கூட) கிடைச்சாங்க. இந்த கோயிலுக்கு பொட்டு கட்டி விடுவதற்காகவே விலைக்கு பொண்ணுங்க கிடைத்தார்கள். அப்படி சிக்கினது எல்லாம் ஏழைகள்தான். வேற என்ன வழி அவங்களுக்கு. இந்த மாதிரி விஷயத்துல சண்டையெல்லாம் ஆகி ராஜாகிட்டே கேஸ் எல்லாம் போயிருக்கு. அப்படி பொட்டு கட்டி விட்ட பொண்ண வேற ஜாதிக்காரங்க கொலை கூட செய்து இருக்கின்றார்கள். இப்படி கோயிலுக்கு நேர்ந்து விடப்படும் பெண்பிள்ளைகள் எப்படி அடையாளம் கண்டுபிடிக்கிறது? ஏதாவது சின்னம் வேணும் இல்ல? அதனால பொட்டு கட்டி விடப்படும் பெண்ணின் மார்பகத்திலும், காலிலும் திரிசூலம் சின்னமும், இன்னும் சில கோயில்களில் அவர்களின் கோயில் சின்னத்தையும் பச்சை குத்தினாங்க(நல்லா குத்திறாங்கையா பச்சை..அது எல்லாம் பச்சை குத்துற இடமா??).
மொத்தத்தில் இவர்கள் ஒரு அடிமைகள். ஊருக்கே, ஊரில் தலையாரி முதற்கொண்டு தயிர் விக்கிறவன் வரைக்கும் எல்லோருக்கும் சொந்தம்(அது ஒரு காலம் அழகிய காலம்...) அப்படி தப்பி தவறி இவங்க ஊர்க்காரங்க சொல்லுவதை கேட்கவில்லை என்றால் மிக கொடூரமான தண்டனையெல்லாம் கொடுத்திருக்காங்க. சும்மா சொல்ல கூடியது போல இருக்கின்ற ஒரு தண்டனையை சொல்லுறேன் கேளுங்கோவன் – கை இரண்டையும் காலுடன் சேர்த்து கட்டி நிக்க வைத்துவிடுவார்கள். குனிந்து தான் நிக்க முடியும். அப்போ முதுகில் பெரிய கல்ல தூக்கி வெச்சுடுவாங்க.
இவங்களோட சைடு வேலை என்னனா, கோயிள் கூட்டுவது, சாமிக்கு பூஜை செய்வது, திருவிழா காலத்தில், பாட்டு படிப்பது, மாலை கட்டிக்கொடுப்பது, நாட்டியம் ஆடுவது. இது சைடு மட்டும்
தான். மெயின் வேல பத்தி சொல்றதுக்கு ஒண்ணும் இல்லை(அது எல்லாம் சொல்லும் படியாவ இருக்கு...). அப்போ கர்ப்பத்தடை மாத்திரைகளோ அது தொடர்பான விடயங்களோ ஏதும் இல்ல இல்லையா? இப்படி தவறான உறவுகளாள், நிறைய தேவரடியார்கள் குழந்தை பெத்திருக்கின்றார்கள். இப்படி பிறக்கும் குழந்தைகளுக்கெல்லாம் அப்பா பெயர் எது என்று தெரியாது? இப்போ புரியுதா “தேவுடியா மவன்” என்கின்ற மிக அசிங்கமான சொல் எங்கிருந்து வந்தது என்று???
சில குறிப்புக்கள் ஆதார பூர்வமாக:- சங்க காலத்தில் கோவில்களோ அல்லது அதனுடன் இணைந்த தேவரடியார்களோ இல்லை. பின்னர் வந்த களப்பிரர்கள் சமண சமயத்தவர். எனவே அவர்கள் காலத்திலும் தேவரடியார்கள் இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை; அதற்கான சான்றுகளும் இல்லை. பல்லவர்கள் சமண சமயத்தை விட்டு சைவ சமயத்தைத் தழுவியவுடன் கோவில்களைக் கல்லினால் கட்ட ஆரம்பித்தார்கள் (முதன் முதலில் கற்றளிகள், கல்லால் ஆன கோவில்களைக் கட்டியவர்கள் பல்லவர்களே) அவர்கள் காலத்தில் தான் கோவில் வழிபாட்டில் பெண்கள் ஆடற் பெண்டுகளாகப் புகுத்தப்பட்டிருக்கவேண்டும். அவர்கள் அப்பொழுது கூத்திகள் என்று அழைக்கப்பட்டனர்; இது தொழிற்பெயராகும். தேவரடியார்கள் என்ற பெயர் வழங்கியதற்கு கல்வெட்டு சான்றுகள் இல்லை; அடிமை என்ற சொல் பயன்படுத்தப்படவில்லை.
சோழர்கள் காலதில் தேவரடியார்கள் ஒரு அமைப்பாக, கோவில்களுடன் இணந்துவிட்ட அமைப்பாக மாறிவிட்டனர். தேவரடியார்கள் என்ற சொல்லாட்சி எல்லா கல்வெட்டுகளிலும் காணப்படுகிறது. இது ராசராச சோழன் காலத்தில் வலுப்பெற்ற ஒரு அமைப்பாக மாறியது. பல ஊர்களில் இருந்தும் பெண்களை தளிச்சேரிக்கு அழைத்து வந்து தேவரடியார்கள் என்று பெயர் சூட்டி ஒரு அமைப்பை ஏற்படுத்தினான். இந்த வகையில் அவன் ஒரு முன்மாதிரி. ராசராச சோழன், ராசேந்திரசோழன் காலத்திற்குப் பிறகு சோழர் ஆட்சி குன்றத்தொடங்கியது. குலோத்துங்கன் காலத்தில் சிறிது நிமிர்ந்து நின்றது. ஆனாலும் அதன் வீழ்ச்சி தொடர்ந்தது. பிற்காலப் பாண்டியர்கள் குறிப்பாக மாறவர்மன் சுந்தர பாண்டியன் சோழ நாட்டின் மீது படையெடுத்து அதை முற்றிலுமாக அழித்தான். சோழ நாட்டுக் கோவில்களும் செலவமும் செல்வாக்கும் இழந்தன. அத்துடன் தேவரடியார்கள் புகழும் செல்வாக்கும் வீழ்ச்சி அடைந்தது. கோவில்களின் பாதுகாப்பு பொய்யாய்ப் போனது. தங்களின் பிழைக்கும் வழிக்காக அரசர்களையும் நிலக்கிழார்களையும் மட்டும் நம்பியிருக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. அத்துடன் அவர்கள் தொழிலும் வேறு பாதையில் பயணிக்கத் தொடங்கி அதில் மீட்க இயலாத மாற்றம் ஏற்பட்டே விட்டது.
தேவரடியார்கள் அனைவரும் ஒரே தரப் பட்டவர்கள் அல்லர், அவர்களுடைய சமூக செல்வாக்கும் ஒரே தரப்பட்டது அன்று. பெண்களை அடிமைகள்போல் சில பொற்காசுகளுக்கு கோவில்களுக்கு தேவரடியார்களாக விற்கப்பட்ட செய்திகளும் உள்ளன. அவர்கள் கால்களில் திரிசூல முத்திரை இடப்பட்டது. ஆனால் அதற்கு சூட்டுக்கோல் பயன்படுத்தப்படவில்லை என்ற ஆறுதலான செய்தியை கே.கே.பிள்ளை அவர்கள் தமது நூலில் பதிவு செய்து உள்ளார். மேலும் பெண்களில் சிலர் தங்களையும் தங்களின் மகள், பேரன், பேத்திகள் ஆகிய பத்துப் பேரை முப்பது காசுகளுக்கு விற்றுக் கொண்ட செய்திகளும் கல்வெட்டுகளில் காணப்படுகிறது. இரண்டாம் ராசராசசோழன் காலத்தில் திருவாலங்காடுடைய நயனார்கோவிலுக்கு 700 காசுக்கு நான்கு பெண்கள் தேவரடியர்களாக விற்கப்பட்டனர் இந்தச் செய்திகள் யாவும் கே.கே.பிள்ளை அவர்கள் நூலில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன டி.வி. சதாசிவப் பண்டாரத்தார் தமது பிற்கால சோழர் சரிதம் என்ற நூலில் அடிமைகளாக கோவிலுக்கு விற்கப்பட்ட பெண்கள் மற்றும் ஆண்கள் பற்றிய செய்தியினை ஒரு பகுதி முழுவதும் எழுதிஉள்ளார் [பொது மக்களும் சமூக நிலையும்.] இவை யாவும் கல்வெட்டு சான்றுகளுடன் நிறுவப்பட்ட செய்திகளாகும். எனவே வறுமைக்கும் வயிற்றுப் பிழைப்புக்கும் மட்டுமே அக்காலத்தில் மக்கள் தேவரடியார்களாக மாறினார்களே அன்றி லெஸ்லியும் அவரது தமிழ்த்தேசிய நண்பர்களும் கதைப்பதைப் போல் கடவுள் பக்தியால் அல்ல என்பது தெளிவாக விளங்கும்.
மேலும் தேவரடியார்கள் வேறு தேவதாசிகள் வேறு என்ற வாதம் அடிபட்டுப் போகிறது. ஒன்று தூய தமிழ் வழக்கு. மற்றது வடமொழி வழக்கு. வேறுபாடு அவ்வளவு தான். நஞ்சு என்றாலும், விடம் என்றாலும் உடலுக்கு தீங்கே செய்யும்· அவர்கள் கோவிலுக்கு பெரிய அளவில் கொடை வழங்கினார்கள் என்று கூறிவிடமுடியாது. கோவிலுக்கு விளக்கேற்றுவதற்கு எண்ணெய் அளித்தது, அதற்காக சில ஆடு மாடுகளை நேர்ந்துவிட்டது, "ஸ்வதி ஸ்ரீ இதுவும் ஒரு கருங்கற்படிக்கட்டு என்று கோவிலுக்கு சில படிகட்டுகள் கட்டியது, தங்களிடம் இருந்த நகைகள் சிலவற்றை கொடுத்தது இவைத்தவிர பெரிய கொடை கொடுத்தாக சன்றுகள் இல்லை. எப்படி இருந்தாலும் அரசன் அளித்தது போல் பல ஊர்களை கொடையாக அளித்தமைக்கு கல்வெட்டு சன்றுகள் இல்லை. மேலும் பார்ப்பனப்பெண் அளித்த கொடை அவர்கள் குலத்தின் பெயராலே குறிக்கப்பட்டுள்ளது. அது போன்றே அரச மரபினர் கொடுத்த கொடைகளும் அவர்கள்பெயர், அரச குலம் என்று குறிக்கப்பட்டுள்ளது. பறையர் கொடுத்த கொடையும் அவ்விதமே குறிக்கப்பட்டுள்ளது ஆயின் தேவரடியார்கள் கொடுத்த கொடை 'இன்ன கோவில் தேவரடியார் அளித்த கொடை' என்றே குறிக்கப்பட்டுள்ளது. இது உற்று நோக்கத்தக்கது. இவர்கள் ஒரு தனிசாதியினராக கருதப்பட்டிருக்கலாம் அல்லது அவ்வாறு உருவாகக் கூடும் என்ற எண்ணத்தை தோற்றிவிக்கும் வண்ணமாக விளங்குகிறது.
கோவிலுக்கு செய்யும் பணி உரிமை தேவரடியார்களுக்கு பரம்பரையாக வந்திருக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. தங்கள் பணிஉரிமையை பிறருக்கு விற்கும் உரிமை இருந்தது. அதிலும் யார் முதலில் யார் பின்னால் என்ற வேற்றுமையும் இருந்தது. திருவிழாக்களின் போது முன்னால் திரை எடுத்தால் இவர் ஆடவேண்டும் பின்னால் திரை எடுத்தால் இவர் ஆட வேண்டும் என்றபிரிவினை கூட இருந்திருக்கிறது. பணியில் இருக்கும்போது அவர் இறந்துவிட்டால் அல்லது வேறு நிமித்தமாக பணியை விட்டு சென்றுவிட்டால் [பணியை விட்டு அயல் நாடுகளுக்குசென்றதாகவும் கருதப்படுகிறது] அவர்களது நெருங்கிய உறவினர்கள் அப்பணிக்கு நியமிகப்பட்டதை தஞ்சை தளிச்சேரிக் கல்வெட்டுகள் நமக்குத் தெரிவிக்கின்றன.
இந்த கொடுமையான நிலைமை சுதந்திரம் கிடைக்கும் வரைக்கும் இருந்தது பிற்பாடு சுதந்திரம் கிடைத்த பிறகு கோவிலுக்கு பொட்டு கட்டுவதை அரசாங்கம் முழுமையாக தடை செய்தது.(இதுதான் பாலியல் பலாத்காரத்துக்கான அடிப்படையோ தெரியாது???) பண முதலைகளின் காம இச்சைக்கு இசைந்த அவர்களின் நிலைமை வேண்டுமானால் அரசாங்கத்தின் சட்டத்தால் மாற்றமடைந்ததாக இருக்கலாம். அதாவது காலம் மாறியிருக்கின்றது, பொட்டு கட்டும் பழக்கம் இல்லாமள் போய்விட்டது. ஆனால் இன்னமும் ஏழைப்பெண்களுடைய நிலைமை மாறவே இல்லை. சினிமாவில் சேர்த்து விடுவதாக சொல்லி ஆசை வார்த்தை பேசி, காதல் என்னும் பொய்யை சொல்லி இன்னமும் கூடத்தான் பெண்கள் தவறான வழிக்கு ஏமாந்து போய்க்கிடிருக்காங்க.
நன்றி - கீற்று ஸ்ரீராம் ஸ்ரீனிவாசன்...!
தேவரடியார்கள் அரசன் கோவில்‍----- செல்வம் என்ற முக்கோணத்தில் சிக்கிய முயல்களாகவே தோன்றுகின்றனர்.

Post Comment

4 comments:

  1. very very good article...i appreciate you for giving such a good article which is so informative.your conclusion also appreciable.

    ReplyDelete